Թարգմանություն

В одном богатом городе жил человек, который зарабатывал себе на жизнь исключительно кражами. Он был настоящим профессионалом своего дела: мог незаметно вынуть кошелёк из кармана или даже снять кольцо с пальца. И вот однажды он увидел человека, который купил в ювелирном магазине перстень. Кольцо было настоящей находкой: массивное, золотое, с огромным изумрудом. Вор решил, что просто обязан заполучить этот перстень себе. Владелец украшения отправился на вокзал, карманник последовал за ним. Человек купил билет до соседнего города, который был в пяти часах пути. Вор тоже решил приобрести билет, причём постарался попасть с потенциальной жертвой в одно купе. Так и случилось. Когда поезд тронулся, владелец перстня отправился в уборную, и в этот момент вор принялся за работу. Он незаметно перерыл чемодан попутчика, просмотрел все карманы одежды. Словом, обыскал всё вокруг, но ничего не нашёл. Человек вернулся и через некоторое время уснул. Вор в тишине продолжил поиски: снова пересмотрел все вещи человека, но так ничего и не нашёл. Расстроенный, он решил тоже немного вздремнуть. Оба мужчины вышли на перроне. Вор, измученный непониманием, решился, наконец, на вопрос:

— Вы, наверное, удивитесь, — обратился он к своему недавнему попутчику. – Но я профессиональный вор. И я следил за вами от самого ювелирного магазина, в котором вы купили огромный золотой перстень с изумрудом. Вы победили, и я вас не побеспокою, но скажите мне: где же вы спрятали его так, что я не смог найти?

— О, — добродушно сказал попутчик. – Я заметил вас ещё около магазина. Когда вы вошли в купе, я уже знал, зачем вы пришли. Я долго думал, куда бы положить драгоценность, пока не решил спрятать её в вашем кармане.

Մի հարուստ քաղաքում ապրում էր մի մարդ, ով ապրում էր բացառապես գողության մեջ: Նա իր դաշտում իրական պրոֆեսիոնալ էր, նա կարող էր հանգիստ հանել մարդու գրպանից դրամապանակը կամ աննկատ մատց հանել մատանին: Եվ մի օր նա տեսավ մի մարդու, ով ոսկու  խանութից մատանի է գնել: Մատանին իսկական էր, զանգվածային, ոսկե, հսկայական զմրուխտով: Գողը որոշեց, որ նա պարզապես ստիպված է այդ մատանին գողանալ: Մատանու սեփականատերը գնաց կայարան, նրան հետեւեց գողը: Մարդը տոմս էր գնել հարևան քաղաք գնալու համար, որը հինգ ժամ հեռավորության վրա էր: Գողը որոշեց գնել տոմսը և փորձեց այնպես անել , որ մատանու տիրոջ հետ նույն խցիկում լինի: Եվ դա եղավ: Երբ գնացքը սկսեց շարժվել, մատանու սեփականատերը գնաց սանհանգույղ, և այդ պահին գողը սկսեց փնտրել: Նա հանգիստորեն շրջվեծ , բացեց ճամպրուկը և սկսեց որոնել, նայեց տիրոջ հագուստի բոլոր գրպանները: Մի խոսքով, նա ամեն տեղ որոնեց, բայց ոչինչ չգտավ: Տերը վերադարձավ և մի պահ հետո քնեց: Լռության մեջ գողը շարունակեց փնտրել, կրկին վերանայել  այդ մարդու բոլոր բաները, բայց ոչինչ չգտավ: Նա հիասթափեցրեց, որոշեց մի քիչ քնել: Նրանք երկուսով դուրս եկան պլատֆորմայի վրա: Գողը, որը այդ թյուրիմացության պատճառով շատ էր հոգնել, վերջապես ոտվեց հետևյալ հարցը. «Դուք, հավանաբար, զարմացած կլինեք», – ասաց նա վերջին շրջագայող ճանապարհորդին .

-Բայց ես պրոֆեսիոնալ գող եմ և ես ձեզ հետևում էի այն ոսկերչական խանութից, որտեղից գնել էիք հսկայական ոսկե մատանին, զմրուխտով: Դուք հաղթել եք, եւ ես ձեզ չեմ խանգարի , բայց ասեք , որտեղ եք թաքցրել այն, որ ես չկարողացա գտնել:

– Օ՜, ես քեզ տեսա խանութում , երբ մտաք խցիկ, ես արդեն գիտեի, թե ինչու եք եկել: Ես երկար ժամանակ մտածեցի, թե որտեղ պետք է թաքցնեմ, և որոշեցի թաքցնել այն ձեր իսկ գրպանում:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s